قلمرو یک کشور از سه بخش بههمپیوسته تشکیل شده است: خشکی، هوا و دریا. وجود دریا برای یک کشور به معنای داراییهای ارزشمندی است که شامل زیباییهای طبیعی و منابع غنی تأمینشده توسط طبیعت آن کشور میشود. مفهوم قلمرو تنها به خشکی و فضای هوایی محدود نمیشود. دریای سرزمینی یا آبهای سرزمینی یک کشور نیز بخشی است که دولت نسبت به آن اهتمام دارد و اعمال قوانین لازمالاجرا در آن را بر عهده دارد که به آن حقوق ملی کشور گفته میشود. با وجود اصل آزادی دریاها، بخشهایی از دریا که در مجاورت سواحل یک کشور قرار دارند، بهطور عمومیبهعنوان امتداد قلمرو آن کشور شناخته میشوند که از آن با عنوان دریای سرزمینی یاد میشود. تنظیم حوزههای دریایی میتواند به مجموعه قوانین و مقرراتی اشاره داشته باشد که فعالیتها در دریا، از جمله کشتیرانی، ماهیگیری، اکتشاف نفت و گاز و سایر فعالیتها را کنترل میکند. حوزههای مرتبط با تنظیم دریا شامل حقوق بینالملل دریایی است.