گشودن همه جانبه افق‌های آسمان : اندونزی و توسعه اقتصاد فضای هوایی کم ارتفاع

اقتصاد فضای هوایی کم‌ارتفاع (LAE)، حمل‌ونقل هوایی پیشرفته (AAM)، پهپادها و هواگردهای بدون سرنشین (UAV)، وسایل پرنده عمودپرواز برقی (eVTOL)، مدیریت ترافیک هوایی بدون سرنشین (UTM)، بر اساس گزارش وزارت حمل‌ونقل اندونزی، دولت این کشور در کنار توسعه شبکه‌های متعارف زمینی، ریلی، دریایی و هوایی، توجه خود را به مفهوم جدید اقتصاد فضای هوایی کم ارتفاع معطوف نموده است. مبنای این رویکرد آن است که توسعه جاده‌ها، خطوط ریلی، کشتیرانی و حتی مسیرهای هوایی متعارف به‌تنهایی قادر به رفع تمامی‌شکاف‌های ارتباطی اندونزی نیست؛ به‌ویژه با توجه به جغرافیای مجمع‌الجزایری، پراکندگی سکونتگاه‌ها و تراکم شدید ترافیکی در کلان‌شهرهای کشور. در این چارچوب، فضای هوایی در ارتفاع پایین به‌عنوان یک لایه جدید حمل‌ونقل و فعالیت اقتصادی مورد توجه قرار گرفته است. اقتصاد اقتصاد فضای هوایی کم ارتفاع به مجموعه فعالیت‌هایی گفته می‌شود که با استفاده از پهپادها، هواگردهای بدون سرنشین، وسایل پرنده عمودپرواز برقی (eVTOL) و سامانه‌های لجستیک هوایی در ارتفاعات پایین انجام می‌شود. LAE می‌تواند به یک محرک جدید رشد اقتصادی و بهره‌وری تبدیل شود و همزمان زمینه ادغام فناوری‌های دیجیتال و سبز را فراهم کند. برای اندونزی، این فناوری به دلیل وجود هزاران جزیره و دشواری دسترسی به برخی مناطق، می‌تواند کاربرد ویژه‌ای در حمل کالا، خدمات اضطراری و اتصال مناطق فاقد زیرساخت مناسب داشته باشد.

اندونزی با توجه به ویژگی‌های جغرافیایی مجمع‌الجزایری، پراکندگی مراکز جمعیتی و اقتصادی، تراکم ترافیک شهری و هزینه‌های بالای لجستیک، در حال حرکت به سمت توسعه نظام حمل‌ونقل هوشمند، چندوجهی و یکپارچه است. یکی از محورهای نوظهور این سیاست، توسعه اقتصاد فضای هوایی کم‌ارتفاع (LAE) و حمل‌ونقل هوایی پیشرفته (AAM) با بهره‌گیری از پهپادها، هواگردهای بدون سرنشین و وسایل پرنده عمودپرواز برقی (eVTOL) است که می‌تواند به بهبود اتصال جزایر، تسریع حمل کالا، ارائه خدمات اضطراری و کاهش محدودیت‌های حمل‌ونقل شهری کمک نماید.  دولت اندونزی با تشکیل کمیته تخصصی در سال ۲۰۲۴ و برنامه‌ریزی برای تدوین نقشه راه ملی ۲۰۲۶ تا ۲۰۴۵، درصدد ایجاد زیرساخت‌های قانونی، فنی و سرمایه‌گذاری این حوزه می‌باشد. همزمان، توسعه سامانه‌های دیجیتال مانند IntegrasiHub، استفاده از هوش مصنوعی و فناوری‌های انقلاب صنعتی چهارم، گسترش حمل‌ونقل چندوجهی و تدوین پیش‌نویس قانون سیستم حمل‌ونقل ملی (RUU SISTRANAS)، از دیگر محورهای تحول ساختاری این بخش محسوب می‌شوند. هدف نهایی این سیاست‌ها، ایجاد شبکه‌ای هماهنگ از حمل‌ونقل زمینی، ریلی، دریایی و هوایی، کاهش هزینه‌های لجستیکی، افزایش بهره‌وری، تقویت اتصال مناطق دورافتاده و حرکت به سمت حمل‌ونقل پایدار و کم‌کربن است.

متن کامل این گزارش بصورت فایل PDF ارائه گردید.