انرژی هستهای در حال حاضر حدود ۱۰ درصد برق جهان را تأمین میکند، اما تقاضای آینده برای آن بهوضوح در حال افزایش است. بیش از ۳۰ کشور و منطقه متعهد شدهاند استفاده از انرژی هستهای را تا سال ۲۰۵۰ سه برابر کنند که کشورهای جنوب شرق آسیا نیز در میان آنها قرار دارند. جغرافیای این منطقه بر نحوه استقرار منابع انرژی آن تأثیر میگذارد و بهطور خاص نوع نیروگاه هستهای مورد نیاز آن را تعیین خواهد کرد. مساحت نسبتاً کوچک هر یک از ۱۱ کشور جنوب شرق آسیا و اندازه شبکههای برق آنها، این منطقه را برای استفاده از رآکتورهای کوچک مدولار (SMR)، که به محدوده برنامهریزی اضطراری کوچکتری نیاز دارند، مناسب میسازد. همچنین نسبت بالای قلمرو دریایی به سرزمینهای خشکی، علاقه به نیروگاههای هستهای شناور را افزایش داده است. اگرچه این منطقه طی چند دهه میزبان چندین رآکتور تحقیقاتی بوده است، اما در زمینه انرژی هستهای تجاری هنوز تازهوارد محسوب میشود و برای توسعه آن باید زنجیرههای تأمین ایجاد، نیروی انسانی متخصص آموزش و یک چارچوب نظارتی قویتر ایجاد شود. ایجاد سازوکارها و نهادهای لازم برای برنامههای جدید انرژی هستهای به زمان و منابع نیاز دارد. بنابراین، کشورهای جنوب شرق آسیا ناگزیر خواهند بود با شرکای بینالمللی همکاری نزدیکی داشته باشند.