پس از بیش از ۲۵ سال مذاکره، توافقنامه تجارت آزاد میان اتحادیه اروپا و بلوک مرکوسور در تاریخ ۹ ژانویه ۲۰۲۶ با کسب اکثریت کیفی کشورهای عضو اتحادیه اروپا به تصویب رسید. ایتالیا در این تصویب نقش تعیینکننده ایفا کرد. دولت جورجا ملونی (Giorgia Meloni) با بهرهگیری از اهرم رأی خود (به عنوان کشوری پرجمعیت که میتوانست وزن لازم برای رسیدن به اکثریت کیفی را تأمین یا مختل کند)، در لحظات پایانی امتیازات مناسبی به دست آورد و از موضع تردید به حمایت کامل تغییر جهت داد. این مانور دیپلماتیک نه تنها تصویب توافق را ممکن ساخت، بلکه تضمینهای قابل قبولی برای بخش کشاورزی اروپا – بهویژه کشاورزان ایتالیایی – به همراه داشت و جایگاه ایتالیا را به عنوان بازیگری تأثیرگذار در صحنه اروپا تقویت کرد. این امتیازات شامل تشدید سازوکارهای حفاظتی برای بخش کشاورزی اروپا، دسترسی سریعتر به بودجه ۴۵ میلیارد یورویی برای حمایت از کشاورزان اتحادیه اروپا و تمرکز بر حفاظت از برندهای بومیبود. این پیمان میتواند وابستگی اروپا به چین را کاهش دهد و صادرات صنعتی ایتالیا، از جمله خودرو و محصولات غذایی، را تقویت نماید، در حالی که نگرانیهای زیستمحیطی و کشاورزی همچنان باقی است.