وضعیت زیرساخت‌های سیرالئون، نقش نهادهای بین‌المللی و پیامدهای اقتصادی آن

سیرالئون بر روی مخازن عظیمی از ثروت‌های طبیعی و فرصت‌های کشاورزی قرار دارد، اما زیرساخت‌ها حلقه‌ مفقوده‌ای هستند که این ثروت بالقوه را به رفاه بالفعل تبدیل کنند. موفقیت این کشور در افق ۲۰۳۰ به این بستگی دارد که پروژه‌های جاری بانک جهانی و AfDB با چه سرعتی عملیاتی شوند و چقدر در جذب سرمایه‌گذاری خصوصی موفق عمل کنند. بدون حل ریشه‌ای بحران انرژی و حمل‌ونقل، رشد اقتصادی سیرالئون کماکان شکننده و وابسته به نوسانات قیمت جهانی کالاها باقی خواهد ماند.

وضعیت زیرساخت‌های کشور سیرالئون به دلیل پیامدهای طولانی‌مدت جنگ داخلی (1991 تا 2002)، بحران‌های بهداشتی مانند اپیدمی ابولا و چالش‌های کلان اقتصادی با شکاف‌های عمیق و ساختاری روبرو است. با این حال، دولت سیرالئون در چارچوب «برنامه ملی توسعه میان‌مدت» (MTNDP 2024-2030)، نوسازی و ساخت ابرپروژه‌های زیربنایی را اولویت اصلی خود قرار داده و سرمایه‌گذاری‌های گسترده‌ای را با حمایت نهادهای بین‌المللی آغاز کرده است.

در ادامه، تحلیل جامع سه حوزه از جمله وضعیت زیرساخت‌های این کشور، نقش نهادهای بین‌المللی و پیامدهای اقتصادی آن پرداخته خواهد شد:

الف) زیرساخت‌ها

۱- زیرساخت‌های حمل‌ونقل و جاده‌ای

بخش حمل‌ونقل سیرالئون نیازمند بازسازی جدی است، اما در سال‌های اخیر بزرگ‌ترین پروژه‌های عمرانی کشور را به خود اختصاص داده است.

• وضعیت راه‌ها: درصد کمی از جاده‌های کشور آسفالت هستند و دسترسی جاده‌ای در مناطق روستایی بسیار ضعیف است. برای حل این مشکل، بانک توسعه آفریقا (AfDB[1]) یک بسته حمایتی ۱۴۲ میلیون دلاری (برای بازه ۲۰۲۵ تا ۲۰۳۰) جهت بهسازی جاده‌های ملی و منطقه‌ای، به عنوان مثال (جاده Matotoka-yele-bo) تصویب کرده است.
• پروژه‌های بزرگ پایتخت: پروژه کمربند جاده‌ای فری‌تاون [2] به طول ۵۰ کیلومتر توسط شرکت‌های چینی در حال ساخت است تا بار ترافیکی پایتخت را تا ۴۰٪ کاهش دهد. همچنین پروژه بزرگ پل لونگی [3] هزینه‌ای بالغ بر ۱.۲ میلیارد دلار برای اتصال مستقیم پایتخت به فرودگاه بین‌المللی آن در دستور کار قرار دارد.
• بندرگاه و ریل: توسعه اسکله بندر ملکه الیزابت دوم (بندر فری‌تاون) با سرمایه‌گذاری ۵۰ میلیون دلاری در حال انجام است. در بخش ریلی نیز احیا و توسعه خط آهن ۱۹۲ کیلومتری پپل-تونکالیلی [4] رای تسهیل صادرات معادن آهن کشور سرعت گرفته است.

۲-  زیرساخت‌های انرژی و برق

بزرگ‌ترین مانع در مسیر توسعه صنعتی و رفاه اجتماعی سیرالئون، کمبود شدید انرژی است.

• دسترسی به شبکه: نرخ دسترسی به برق در کل کشور نزدیک به ۳۰ تا ۳۶ درصد است و مناطق روستایی عملاً از شبکه سراسری محروم هستند. قطع برق و پایداری پایین شبکه به‌ویژه در فصول خشک سال یک چالش مداوم است.
• چشم‌انداز و اصلاحات: دولت هدف‌گذاری کرده است تا سال ۲۰۳۰ دسترسی به برق را به ۸۰ درصد برساند. پروژه‌هایی مانند نیروگاه برق حرارتی ۵۷ مگاواتی Western Area در فری‌تاون برای پایداری شبکه پایتخت و بهره‌برداری از پروژه منطقه‌ای اتصال برق CLSG (ساحل عاج، لیبریا، سیرالئون و گینه) گام‌های مهمی در این جهت هستند. همچنین توسعه نیروگاه‌های خورشیدی و فرآورده‌های زیستی در مناطق روستایی با حمایت اتحادیه اروپا دنبال می‌شود.

۳-  ارتباطات و فناوری اطلاعات (ICT)

• اینترنت و فیبر نوری: کابل فیبر نوری بین‌المللی به پایتخت (فری‌تاون) رسیده است، اما زیرساخت‌های توزیع داخلی بسیار ضعیف است؛ به طوری که اینترنت پرسرعت در خارج از پایتخت به سختی یافت می‌شود.
• ارتباطات عمومی: بخش عمده‌ای از جمعیت کماکان برای دریافت اطلاعات به رادیو متکی هستند و ضریب نفوذ اینترنت در میان توده مردم، به‌ویژه در حاشیه شهرها و روستاها، همچنان پایین است. با این حال، فاز دوم توسعه هسته فیبر نوری ملی با هدف توسعه پهنای باند در حال اجراست.

۴-  زیرساخت‌های آب، فاضلاب و بهداشت

• بحران دسترسی: دسترسی به آب آشامیدنی لوله‌کشی و سالم بسیار محدود است؛ به طوری که در مناطق روستایی این میزان به نزدیک به صفر یا سطوح بسیار ناچیز می‌رسد. این ضعف ساختاری، سیستم بهداشت عمومی را در برابر بیماری‌های واگیردار آسیب‌پذیر کرده است.
• برنامه ۱۰ ساله مدرن‌سازی: دولت سیرالئون یک برنامه کلان ۱۰ ساله برای بخش آب و فاضلاب با نیاز سرمایه‌گذاری ۷ میلیارد دلاری تعریف کرده است. در فاز نخست، پروژه‌ای ۱۸۰ میلیون دلاری با همکاری بانک جهانی و آژانس همکاری بین‌المللی ژاپن (JICA[5]) برای نوسازی مدیریت آب منطقه غربی کشور آغاز شده است.

 

 جدول خلاصه ارزیابی زیرساخت‌های سیرالئون 

بخش زیرساختی	وضعیت فعلی	پروژه‌های شاخص و افق پیش رو	حامیان و سرمایه گذاران اصلی
حمل و نقل و راه‌ها	نامناسب در روستاها، ترافیک شدید در پایتخت	پل هفت کیلومتری لونگی، کمربندی فری تاون، توسعه بندر	بانک توسعه آفریقا، بانک جهانی، شرکت‌های چینی
انرژی و برق	دسترسی 30 الی 36 درصد- قطعی مکرر	افزایش ظرفیت تا 1.12 گیگاوات تا سال 2030، توسعه بخش خورشیدی روستایی	بانک توسعه آفریقا، اتحادیه اروپا
فناوری اطلاعات ICT	متمرکز در پایتخت، توزیع داخلی ضعیف	توسعه فاز دوم فیبر نوری ملی	دولت و بخش خصوصی و بین المللی
آب و فاضلاب	بحرانی، دسترسی بسیار کم در روستاها	تمرکز بر برنامه 10 ساله توسعه wash  جهت مدیریت منابع آب	بانک جهانی، آژانس همکاری بین‌المللی ژاپن (JICA)

 

 ب) نقش دقیق بانک جهانی و بانک توسعه آفریقا در پروژه‌های جاری

بانک جهانی[6] و بانک توسعه آفریقا ([7]AfDB) به عنوان دو بازوی اصلی تأمین مالی خارجی در سیرالئون، نقش حیاتی در خروج این کشور از بن‌بست زیرساختی ایفا می‌کنند. سرمایه‌گذاری‌های این دو نهاد بر اساس «برنامه ملی توسعه میان‌مدت سیرالئون (MTNDP 2024-2030)» و با تمرکز بر محرومیت‌زدایی، پایداری انرژی و تسهیل تجارت تنظیم شده است.

در ادامه، نقش دقیق، حجم سرمایه‌گذاری‌ها و پروژه‌های جاری هر یک از این دو بانک تشریح شده است:

۱. نقش بانک جهانی

تمرکز اصلی بانک جهانی در سیرالئون بر توسعه سرمایه انسانی، حکمرانی انرژی، دگرگونی دیجیتال و نوسازی شهری استوار است. این بانک تلاش می‌کند زیرساخت‌هایی ایجاد کند که به طور مستقیم فقر را کاهش داده و تاب‌آوری اقتصادی ایجاد کنند.

• پروژه کلان مدیریت آب منطقه غربی[8]: بانک جهانی با همکاری آژانس JICA ژاپن، رهبری تأمین مالی یک پروژه ۱۸۰ میلیون دلاری را بر عهده دارد. هدف این پروژه نوسازی شبکه لوله‌کشی فرسوده فری‌تاون، تعمیر سد گومای[9] و تامین آب آشامیدنی سالم برای بیش از یک میلیون شهروند پایتخت است تا بحران بهداشتی بخش غیررسمی‌ کنترل شود.
• پروژه دگرگونی دیجیتال[10]: یک ردیف اعتباری ۵۰ میلیون دلاری برای توسعه فاز دوم فیبر نوری محلی و متصل کردن مدارس، بیمارستان‌ها و ادارات دولتی مناطق دورافتاده به اینترنت پهن‌باند. این پروژه مستقیماً به کاهش شکاف دیجیتال در اقتصاد غیررسمی‌ کمک می‌کند.
• اصلاحات ساختاری بخش انرژی: بانک جهانی علاوه بر کمک به ساخت نیروگاه‌ها، بر اصلاح ساختاری شرکت ملی برق سیرالئون[11] تمرکز دارد تا بهره‌وری شبکه را افزایش داده و بستر را برای ورود سرمایه‌گذاران خصوصی هموار کند.

۲. نقش بانک توسعه آفریقا (AfDB)

بانک توسعه آفریقا تمرکز استراتژیک خود را بر «زیرساخت‌های اتصال‌دهنده کلان» یعنی بزرگراه‌ها، کریدورهای ترانزیتی منطقه‌ای و شبکه‌های توزیع برق بین‌کشوری معطوف کرده است. هدف این بانک باز کردن گره‌های لجستیکی بخش معدن و کشاورزی است.

• بسته حمایتی جدید جاده‌ای (۲۰۲۵-۲۰۳۰): این بانک یک بودجه ۱۴۲ میلیون دلاری را برای بهسازی و آسفالت جاده‌های مواصلاتی اصلی کشور تصویب کرده است. پروژه شاخص فعلی، نوسازی مسیر Matotoka-Yele-Bo است که مناطق تولیدی و معدنی مرکز کشور را به قطب‌های تجاری جنوب متصل می‌کند.
• پروژه اتصال برق منطقه‌ای (CLSG[12]): بانک توسعه آفریقا یکی از تأمین‌کنندگان مالی اصلی خط انتقال برق حوزه‌ مانو (ساحل عاج، لیبریا، سیرالئون و گینه) است. این پروژه به سیرالئون اجازه می‌دهد تا برق پایداری را از کشورهای همسایه وارد کرده و نوسانات شدید برق صنایع معدنی و شهری را کاهش دهد.
• پروژه پیوند کشاورزی و بازار[13]: تأمین مالی ساخت جاده‌های روستایی درجه دو به منظور متصل کردن کشاورزان بخش غیررسمی‌ به بازارهای شهری و کاهش ضایعات محصولات پس از برداشت.

جدول مقایسه انرژی و پروژه‌های جاری دو بانک در سیرالئون

شاخص ارزیابی	بانک جهانی (World Bank)	بانک توسعه آفریقا  (AfDB)
رویکرد استراتژیک	توسعه پایدار شهری، زیرساخت‌های اجتماعی و دیجیتال	توسعه ابرپروژه‌های لجستیکی، راه‌های ترانزیتی و انرژی کلان
پروژه‌های محوری جاری	نوسازی شبکه آب فری‌تاون، توسعه فیبر نوری روستایی، اصلاحات EDSA	آسفالت جاده Matotoka-Yele-Bo، شبکه برق منطقه‌ای CLSG
ذینفعان اصلی تاثیر پذیر	شهروندان پایتخت، بخش بهداشت، کسب‌وکارهای دیجیتال کوچک	شرکت‌های بزرگ معدنی، زنجیره تأمین کلان کشاورزی، تجارت مرزی
حجم تمرکز مالی فعلی	بیشتر معطوف به تاب‌آوری شهری و اصلاحات ساختاری	بیشتر معطوف به کریدورهای حمل‌ونقل و انرژی بین‌المللی

 

ج) تأثیر نارسایی زیرساخت‌ها بر بخش معدن و اقتصاد غیررسمی این کشور

نارسایی و ضعف ساختاری زیرساخت‌ها در سیرالئون، یکی از اصلی‌ترین موانع رشد اقتصادی این کشور است. این چالش بیشترین و مستقیم‌ترین تأثیر منفی را بر بخش معدن (به عنوان لوکوموتیو درآمدزایی رسمی) و اقتصاد غیررسمی (به عنوان منبع اصلی معیشت توده مردم) بر جای گذاشته است.

در ادامه، تأثیر این نارسایی‌ها بر هر دو بخش به صورت تفکیک‌شده تحلیل شده است:

۱. تأثیر بر بخش معدن[14]

بخش معدن سیرالئون (شامل سنگ آهن، الماس، روتیل و طلا) بیش از ۸۰ درصد صادرات کشور را تشکیل می‌دهد، اما به شدت تحت تأثیر کمبودهای زیرساختی قرار دارد:

• افزایش سرسام‌آور هزینه‌های تولید (بحران انرژی): از آنجا که شبکه برق سراسری سیرالئون توان تأمین برق پایدار و پرقدرت صنایع سنگین را ندارد، شرکت‌های بزرگ معدنی مجبورند ۱۰۰٪ انرژی مورد نیاز خود را از طریق ژنراتورهای دیزلی غول‌پیکر تأمین کنند. این امر هزینه‌های عملیاتی را به شدت بالا برده و توان رقابتی مواد معدنی سیرالئون را در بازارهای جهانی کاهش می‌دهد.
• تنگناهای لجستیکی و حمل‌ونقل: معادن بزرگ اغلب در مناطق دورافتاده (مانند تونکالیلی یا کونو) قرار دارند. جاده‌های خاکی و آسیب‌پذیر در فصل باران، حمل‌ونقل ماشین‌آلات سنگین به معادن و انتقال مواد معدنی به بنادر را با تأخیرهای طولانی و استهلاک بالا مواجه می‌کند.
• محدودیت ظرفیت صادراتی بنادر: با وجود توسعه نسبی بندر فری‌تاون، زیرساخت‌های بارگیری تخصصی برای مواد معدنی فله (مانند سنگ آهن) همچنان محدود است و شرکت‌ها مجبور به تکیه بر بنادر اختصاصی کوچکتری مانند بندر پپل[15] هستند که ظرفیت بالایی ندارند.

۲. تأثیر بر اقتصاد غیررسمی[16]

بیش از ۷۰ تا ۸۰ درصد جمعیت فعال سیرالئون در بخش غیررسمی (خرده‌فروشی، کشاورزی معیشتی و معدن‌کاری سنتی الماس و طلا) فعالیت می‌کنند. نارسایی زیرساخت‌ها این بخش را در یک «تله فقر» مداوم نگه داشته است:

• معدن‌کاری سنتی و قاچاق: به دلیل عدم دسترسی به جاده، برق و تجهیزات مدرن در مناطق روستایی، هزاران کارگر به معدن‌کاری سنتی و دستی (Artisanal Mining) روی می‌آورند. نبود زیرساخت‌های نظارتی و ارتباطی باعث می‌شود بخش عمده‌ای از الماس و طلای استخراج‌شده به صورت غیرقانونی و قاچاق از مرزها خارج شود که نتیجه آن رشد اقتصاد پنهان و محروم شدن دولت از مالیات است.
• فاسد شدن محصولات کشاورزی: کشاورزان خرده‌پا به دلیل نبود جاده‌های مناسب آسفالته و به‌ویژه نبود زیرساخت‌های سرمایه‌ای و زنجیره سرد (سردخانه‌ها)، نمی‌توانند محصولات خود را به بازارهای شهری بزرگ یا بنادر برسانند. در نتیجه، بخش زیادی از محصولات پیش از فروش فاسد شده و زنجیره تامین غیررسمی آسیب می‌بیند.
• محدودیت تجارت الکترونیک و مالی: به دلیل ضریب نفوذ پایین اینترنت پهن‌باند و قطعی برق در خارج از پایتخت، کسب‌وکارهای کوچک غیررسمی امکان استفاده از خدمات مالی دیجیتال، بانکداری موبایلی و توسعه بازار خود را ندارند و مبادلات کماکان به صورت نقدی و محدود باقی می‌ماند.

نارسایی زیرساخت‌ها در سیرالئون مانند یک زنجیر، پتانسیل‌های بخش معدن را محدود کرده و اقتصاد غیررسمی را در وضعیت بقا و عدم توسعه‌یافتگی نگه داشته است. اصلاح این وضعیت، کلید تبدیل بخش غیررسمی‌ به رسمی و جهش در درآمدهای معدنی کشور است.

 

جدول تحلیل اثرات متقابل نارسایی زیر ساخت ها

نوع نارسایی زیر ساختی	پیامد بر بخش معدن (رسمی)	پیامد بر اقتصاد غیررسمی (معیشتی)
کمبود برق و انرژی	اتکا به دیزل گرانت‌قیمت؛ توقف فرآوری پیشرفته در داخل کشور	امکان راه‌اندازی کارگاه‌های کوچک؛ نبود سردخانه برای کشاورزان
ضعف راه‌ها و راه آهن	محدود شدن استخراج به مناطق نزدیک به خطوط ریلی قدیمی؛ هزینه بالای لجستیک	انزوای روستاییان؛ افزایش قیمت تمام‌شده کالاها در بازارهای محلی
ضعف ارتباطات (ICT)	چالش در مدیریت زنجیره تأمین و ارتباط آنلاین با بازارهای جهانی	محرومیت از بازار روان رقابتی؛ تکیه بر واسطه‌ها و دلالان محلی

 

نتیجه‌گیری کلی و منسجم از تحلیل وضعیت زیرساخت‌های سیرالئون، نقش نهادهای بین‌المللی و پیامدهای اقتصادی آن به شرح زیر تبیین می‌شود:

۱. نمایه کلی از وضعیت زیرساخت‌ها: «شکاف عمیق میان پتانسیل‌ها و واقعیت»

زیرساخت‌های سیرالئون در حال حاضر در یک دوران گذار ساختاری و ناهمگون قرار دارند. از یک سو، کشور کماکان از فقر شدید انرژی (دسترسی حدود ۳۰ تا ۳۶ درصدی)، جاده‌های روستایی ویران و زنجیره نامناسب آب و بهداشت (WASH) رنج می‌برد که میراث بحران‌های تاریخی است. از سوی دیگر، دولت با اتکا به «برنامه ملی توسعه میان‌مدت (۲۰۲۴-۲۰۳۰)»، در حال اجرای ابرپروژه‌های مدرن‌سازی (مانند پل لونگی، کمربندی فری‌تاون و فیبر نوری ملی) است تا این عقب‌ماندگی را جبران کند.

۲. نقش بانک جهانی و بانک توسعه آفریقا: «تأمین مالی استراتژیک و حیاتی»

با توجه به محدودیت‌های بودجه‌ای دولت سیرالئون، این دو نهاد بین‌المللی به عنوان شریان‌های اصلی حیات عمرانی کشور عمل می‌کنند و رویکردی مکمل یکدیگر دارند:

• بانک جهانی: با تمرکز بر «زیرساخت‌های نرم و اجتماعی» (مانند پروژه ۱۸۰ میلیون دلاری آب فری‌تاون، توسعه شبکه دیجیتال و اصلاحات ساختاری اداری)، پایداری زیست ‌محیطی و سرمایه انسانی را هدف قرار داده است.
• بانک توسعه آفریقا (AfDB): با تمرکز بر «زیرساخت‌های سخت و کلان» (مانند بسته ۱۴۲ میلیون دلاری بهسازی راه‌های ملی و پروژه برق منطقه‌ای CLSG)، به دنبال اتصال لجستیکی سیرالئون به بازارهای منطقه‌ای است.

۳. تأثیر نارسایی زیرساخت‌ها بر اقتصاد: «اهرم فشار بر بخش رسمی و تله فقر برای بخش غیررسمی»

ضعف زیرساخت‌ها محرک اصلی یک پارادوکس اقتصادی در سیرالئون است:

• بخش رسمی و معدن: به دلیل نبود برق پایدار و راه‌های ترانزیتی، شرکت‌های بزرگ معدنی به ناچار به انرژی گران‌قیمت دیزلی متکی هستند. این موضوع هزینه‌های تولید را سرسام‌آور کرده و پتانسیل صادراتی برجسته کشور (الماس، طلا و سنگ آهن) را محدود می‌کند.
• بخش غیررسمی و معیشتی: نبود زنجیره سرد، انزوای جاده‌ای روستاها و عدم دسترسی به اینترنت، کشاورزان و معدن‌کاران سنتی را در یک «تله فقر» نگه داشته و با افزایش ضایعات محصولات و رونق قاچاق، مانع از تبدیل این بخش به اقتصاد رسمی و مولد می‌شود.

منابع:

تحلیل‌ها و آمارهای ارائه‌شده در خصوص وضعیت زیرساخت‌ها، نقش بانک‌ها و تأثیرات اقتصادی آن در سیرالئون، مستند به گزارش‌ها، اسناد راهبردی و پایگاه‌های رسمی زیر است:

۱. اسناد راهبردی دولت سیرالئون

• برنامه ملی توسعه میان‌مدت سیرالئون (MTNDP 2024-2030): سند رسمی دولت سیرالئون با عنوان «دستور کار شتاب‌دهنده تحول‌آفرین برای امنیت غذایی، توسعه سرمایه انسانی و ایجاد اشتغال» که نقشه راه اصلاحات زیرساختی، فرآوری معدنی و توسعه بخش کشاورزی کشور را تا سال ۲۰۳۰ تبیین می‌کند.
• راهبرد مواد معدنی حیاتی سیرالئون (۲۰۲۶-۲۰۳۱): تدوین‌شده توسط آژانس ملی مواد معدنی (NMA) که به بررسی چالش‌های ترانزیتی و لجستیکی در مسیر استخراج و صادرات معادن می‌پردازد.

۲. مراجع و منابع گروه بانک جهانی (World Bank Group)

• پایگاه رسمی‌ بانک جهانی در سیرالئون (World Bank Sierra Leone): بررسی وضعیت پروژه مالی کلان نوسازی سیستم آب‌رسانی و مدیریت منطقه غربی کشور (فری‌تاون) و پورتفولیوی پروژه‌های توسعه دیجیتال.
• پیمان ملی انرژی سیرالئون (Mission 300): گزارش مشترک بانک جهانی درباره راهبردهای افزایش دسترسی به شبکه برق از ۳۶ درصد فعلی به نزدیک به ۸۰ درصد تا سال ۲۰۳۰ و چالش‌های مالی شرکت ملی برق (EDSA). 

۳. مراجع و منابع بانک توسعه آفریقا (AfDB)

• گزارش تمرکز کشوری سیرالئون (Country Focus Report 2025 & 2026): تحلیل‌های اقتصادی ساختاری پیرامون نیازهای مالی سالانه ۲.۱ میلیارد دلاری سیرالئون برای پر کردن شکاف زیرساختی حمل‌ونقل و انرژی.
• سند استراتژی کشوری (CSP 2025-2030): بیانیه مصوب بانک توسعه آفریقا در خصوص تخصیص بسته مالی ۵۰۰ میلیون دلاری پنج‌ساله برای توسعه زیرساخت‌های پایدار، پروژه‌های جاده‌ای (مانند مسیر Matotoka-Yele-Bo و جاده‌های مرزی اتحادیه رودخانه مانو) و حمایت از زنجیره ارزش بخش کشاورزی.

۴. گزارش‌های دیپلماتیک و تحلیل‌های منطقه‌ای

• گزارش‌ها و تحلیل‌های دوره‌ای پیرامون توافقات بین‌المللی سیرالئون، جذب منابع مالی مشترک از شرکای توسعه و ارزیابی مقایسه‌ای ریسک سرمایه‌گذاری و کیفیت زیرساخت‌های سیرالئون در مقایسه با سایر کشورهای غرب آفریقا (مانند غنا). 

 

[1] African Development Bank

[2] Freetown Ring Road

[3] Lungi Bridge

[4] Pepel-Tonkolili

[5] Japan International Cooperation Agency

[6] World Bank

[7] African Development Bank

[8] Western Region Water Management Mega-Project

[9] Guma Dam

[10] Digital Transformation Project

[11] National Electricity Company of Sierra Leone

[12] Ivory Coast, Liberia, Sierra Leone, and Guinea

[13] Agriculture-Market Linkage Project

[14] Impact on the Mining Sector

[15] Pepel

[16] Informal Economy