اخبار اقتصادی کنیا - نایروبی

گزیده اخبار و تحولات اقتصادی کنیا - نایروبی در نیمه اول شهریور ۱۴۰۵ مندرج در رسانه‌های این کشور به شرح زیر ارائه می‌گردد.

یارانه کود در دولت ویلیام روتو برای نخستین بار کاهش یافت

تعداد کشاورزانی که به کود یارانه‌ای دسترسی پیدا کردند در سال منتهی به ژوئن 2025 به رقمی‌ بیش از ۴۲۵ هزار نفر کاهش یافت؛ این نخستین افت در دسترسی به برنامه حمایتی کود رئیس‌جمهور ویلیام روتو از زمان آغاز به کار اوست. اسناد پیش‌نویس بودجه نشان می‌دهد که ۹۴۹,۹۵۱ کشاورز از طریق طرح یارانه‌ای هیئت ملی غلات و محصولات کشاورزی به کود دسترسی داشتند، که ۴۲۵,۵۸۶ نفر کمتر از ۱,۳۷۵,۵۳۷ کشاورز سال قبل بود؛ معادل کاهش ۳۰.۹ درصدی. این افت به دو سال رشد متوالی در دسترسی کشاورزان پایان داد و سطح دسترسی را به پایین‌ترین میزان از سال مالی ۲۰۲۲/۲۳ رساند.

این عملکرد یک عقب‌گرد برای یکی از طرح‌های شاخص روتو محسوب می‌شود؛ طرحی که در مرکز تلاش‌های دولت برای کاهش هزینه‌های کشاورزی، افزایش تولید غذا و محافظت از خانوارها در برابر قیمت‌های بالای مواد غذایی قرار دارد. دولت در حال آماده‌سازی برای کاهش قیمت هر کیسه ۵۰ کیلویی کود یارانه‌ای از ۲,۵۰۰ شیلینگ به ۲,۰۰۰ شیلینگ است تا این نهاده کلیدی کشاورزی مقرون‌به‌صرفه‌تر شود. روتو اوایل ماه جاری این کاهش قیمت را اعلام کرد و گفت دولتش قصد دارد بار کشاورزانی را که از شرایط آب‌وهوایی نامناسب زیان دیده‌اند، سبک کند. قیمت‌های جدید از سپتامبر اجرایی خواهد شد و در مراکز تعیین‌شده از جمله شعب هیئت ملی غلات عرضه می‌شود.

وزیر کشاورزی، موتاهی کاگوه، اعلام کرد که از سال ۲۰۲۲ تاکنون حدود ۳۳.۵ میلیون کیسه کود یارانه‌ای توزیع شده و به حدود ۱.۹۸ میلیون کشاورز رسیده است؛ این برنامه با حمایت دولتی معادل ۷۸.۷۹ میلیارد شیلینگ همراه بوده است. کاگوه افزود این مداخله برای اطمینان از آن بود که کشاورزان آسیب‌دیده از خشکسالی و زیان‌های آب‌وهوایی به دلیل گرانی کود و بذر از فصل کشت بعدی محروم نشوند.

او گفت: «دولت همچنان به حمایت از کشاورزان برای بازیابی از خشکسالی، کاهش هزینه تولید و بازگشت به مزارع ادامه خواهد داد، در حالی که در زمینه آبیاری، ذخیره‌سازی آب و سایر اقدامات هوشمند اقلیمی سرمایه‌گذاری می‌کند تا تاب‌آوری کنیا در برابر تغییرات آب‌وهوایی تقویت شود.»

در ژوئیه، سازمان تجارت جهانی هشدار داد که جنگ حل‌نشده در خاورمیانه می‌تواند عرضه مواد مغذی کلیدی محصولات را مختل کند، هزینه کود را افزایش دهد و تولید غذا و تورم را تهدید کند. آمار اداره ملی آمار کنیا نشان می‌دهد که میانگین هزینه واردات کود شیمیایی در سه ماهه نخست ۲۰۲۶ ۱۹.۵ درصد افزایش یافته و به ۷۳,۷۴۷ شیلینگ به ازای هر تن رسیده است، در حالی که سال قبل ۶۱,۷۱۳ شیلینگ بود. این رقم بالاترین میانگین هزینه واردات از سه‌ماهه نخست ۲۰۲۳ محسوب می‌شود و روند دو سال کاهش قیمت واردات را معکوس کرده است؛ روندی که پیش‌تر به کشاورزان کمک کرده و گسترش برنامه یارانه کود دولت را پشتیبانی کرده بود.

https://nation.africa/kenya/news/ruto-fertiliser-subsidy-loses-426-000-farmers--5574086#story

هزینه غذا، خانوارهای کنیایی را تحت فشار قرار می‌دهد زیرا تورم به ۶.۶ درصد رسیده است

اداره ملی آمار کنیا (KNBS) روز دوشنبه اعلام کرد که تورم به میزان ۶.۵ درصد نسبت به ماه ژوئیه افزایش یافته است. افزایش میانگین قیمت‌ها در ماه اوت، دوره‌ای از تورم بالا را که با جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران آغاز شد، تمدید کرد و این نرخ برای پنجمین ماه متوالی بالای پنج درصد باقی ماند. آخرین آمار در ماه مه اندکی کمتر از ۶.۷ درصد است که بالاترین میزان از ژانویه ۲۰۲۴ است و تأثیر موجی درگیری‌های خاورمیانه بر هزینه‌های سوخت داخلی را در بحبوحه کاهش تولید مواد غذایی در نتیجه بارندگی کمتر از حد انتظار از اواخر سال گذشته برجسته می‌کند. اداره ملی آمار کنیا  می‌گوید میانگین قیمت مواد غذایی در ماه اوت در مقایسه با سال گذشته ۹ درصد افزایش یافته است، در حالی که هزینه‌های حمل و نقل ۱۵.۷ درصد افزایش یافته است.

این دو بخش، ۴.۱ واحد درصد از کل تورم را تشکیل می‌دهند و تقریباً دو سوم افزایش سالانه قیمت‌ها را به خود اختصاص داده‌اند. غذا که ۳۲.۹ درصد از هزینه‌های خانوار را تشکیل می‌دهد، بزرگترین منبع فشار بوده و پس از آن حمل و نقل قرار دارد که ۹.۶ درصد را به خود اختصاص داده است. این رقم نشان‌دهنده تغییر نسبت به اوایل سال ۲۰۲۶ است، زمانی که این شاخص در سه ماه اول سال به طور متوسط ۴.۳ درصد بود و در ماه مه به ۶.۷ درصد افزایش یافت. این رقم در ماه ژوئن به ۶.۴ درصد کاهش یافت اما برای دو ماه متوالی افزایش یافت.

https://www.businessdailyafrica.com/bd/economy/food-squeezes-

households-as-inflation-hits-6-6-percent-5578054

واردات اضطراری سوخت جت مانع کمبود در فرودگاه‌های بین المللی کنیا شد

 کنیا محموله‌ای از سوخت جت را خارج از قرارداد تأمین دولت-به-دولت (G-2-G) میان کنیا و سه شرکت بزرگ نفتی خلیج فارس وارد کرد تا از کمبود این کالا که از هفته گذشته دو فرودگاه اصلی کشور را تحت تأثیر قرار می‌داد جلوگیری کند. مکاتبات محرمانه رسمی‌ که روزنامه بیزینس دیلی مشاهده کرده نشان می‌دهد کنیا در ۲۰ اوت ۳۰ هزار تن سوخت جت دریافت کرده است؛ این محموله خارج از توافق G-2-G است که برا اساس آن دولت کنیا از مارس ۲۰۲۳ از شرکت‌های سعودی آرامکو، شرکت ملی نفت امارات (Enoc) و شرکت Adnoc ابوظبی فرآورده‌های نفتی مورد نیاز را تامین می نماید.

 این محموله ویژه، از طریق شرکت Gulf Energy، از یک محموله بزرگ‌تر سوخت جت که به مقصد اروپا می‌رفت جدا شد تا تقاضای رو به افزایش کنیا را پوشش دهد؛ تقاضایی که در ژوئیه در فرودگاه بین‌المللی جومو کنیاتا (JKIA) و فرودگاه بین‌المللی موی در مومباسا (MIA) به اوج رسید. در ماه‌های اخیر به دلیل بسته شدن حریم‌های هوایی منطقه‌ای و مراکز اصلی هوانوردی ناشی از درگیری‌های خاورمیانه، فرودگاه جومو کنیاتای نایروبی به‌طور غیرمنتظره‌ای به مرکز ترانزیت و سوخت‌گیری تبدیل شده است.

بازاریابان نفتی اوایل ماه گذشته نسبت به کاهش ذخایر سوخت جت هشدار دادند و همین امر باعث برگزاری جلساتی با وزارت انرژی و نفت در ۶ و ۱۱ اوت برای یافتن راهکارهای جلوگیری از بحران شد. کلو هارساما، دبیرکل نفت، در مکاتباتی که بیزینس دیلی مشاهده کرده گفت محموله ویژه Jet A-1 برای پر کردن شکاف پیش‌بینی‌شده در عرضه ماه اوت در نظر گرفته شده بود. او در نامه‌ای مورخ ۱۸ اوت نوشت: «پیرو جلسات صنعت در ۶ و ۱۱ اوت برای بررسی نگرانی‌های عرضه Jet A-1، که شامل افزایش برداشت توسط خطوط هوایی در ژوئیه ۲۰۲۶ بود و منجر به شکاف پیش‌بینی‌شده در اوت می‌شد، وزارت انرژی و نفت همراه با شرکت بازاریابی نفتی منتخب در چارچوب G-2-G فوراً با شرکت نفت بین‌المللی وارد مذاکره شد تا راه‌حل موقت برای پر کردن شکاف عرضه و تضمین امنیت تأمین و تداوم کسب‌وکار بیابد.

کنیا در حال حاضر سوخت را تحت قرارداد G-2-G با سه شرکت بزرگ نفتی خلیج فارس وارد می‌کند، اما به دلیل افزایش تقاضا به‌ویژه از سوی خطوط هوایی بین‌المللی در دو فرودگاه، مجبور شد محموله اضطراری خارج از این چارچوب وارد کند. منابع آگاه می‌گویند محموله بعدی سوخت جت تحت قرارداد G-2-G قرار است بین ۱ تا ۳ سپتامبر ۲۰۲۶ به بندر مومباسا برسد و اگر محموله اضطراری وارد نمی‌شد کشور در معرض کمبود قرار می‌گرفت. افزایش برداشت عمدتاً به هواپیماهای پهن‌پیکر خطوط هوایی مانند لوفت‌هانزا، بریتیش ایرویز، امارات و قطر ایرویز در JKIA نسبت داده شده است. هواپیماهای پهن‌پیکر که عمدتاً توسط خطوط هوایی بزرگ جهان استفاده می‌شوند، سوخت بیشتری نسبت به هواپیماهای کوچک‌تر مصرف می‌کنند.

منابع افزودند که شرکت Adnoc Global Trading Ltd ابوظبی از طریق نماینده محلی خود Gulf Energy محموله‌ای را تأمین کرد که از کشتی‌ای به مقصد اروپا گرفته شده بود. محموله اضطراری با قیمت ۱۸۵ دلار به ازای هر تن عرضه شد که بیش از دو برابر G-2-G یعنی ۹۷ دلار برای همان مقدار بود. این دومین بار در سال جاری است که دولت مجبور به واردات اضافی سوخت برای جلوگیری از بحران شده است. بار نخست در آوریل بود که شورای امنیت ملی کشور وزارت انرژی و نفت را مجاز کرد تا بنزین خارج از چارچوب G-2-G وارد کند تا از کمبود در تعطیلات عید پاک جلوگیری شود.

اما آن محموله بعداً غیرقانونی، گران‌قیمت و بی‌کیفیت اعلام شد و منجر به استعفای سه مقام ارشد بخش انرژی گردید. Adnoc سپس کشتی Marlin Le Havre را که قرار بود سوخت جت را به اروپا تحویل دهد و زمان تقریبی  ۲۰ اوت ۲۰۲۶ در بندر مومباسا را پیشنهاد داد. برنامه‌ریزی برای سوخت جت تحت قرارداد G-2-G معمولاً ۸ تا ۱۲ هفته پیش انجام می‌شود، اما تقاضای بالا در دو ماه گذشته دولت را مجبور کرده است اجازه واردات خارج از چارچوب G-2-G بدهد. آقای واندایی افزود محموله بعدی سوخت جت که قرار است در دو هفته اول سپتامبر برسد، از ۶۰ هزار تن اولیه به ۸۰ هزار تن افزایش یافته تا ذخایر کافی تضمین شود. سه شرکت بزرگ نفتی خلیج فارس شرکت‌های Gulf Energy، One Petroleum، Galana، Be Energy و Oryx Energies را برای عرضه سوخت در بازار کنیا انتخاب کرده‌اند. این قرارداد قرار بود سال گذشته پایان یابد اما اکنون تا دسامبر ۲۰۲۷ برای گازوئیل و مارس ۲۰۲۸ برای بنزین تمدید شده است. قرارداد سوخت جت در فوریه ۲۰۲۸ منقضی خواهد شد.

https://www.businessdailyafrica.com/bd/corporate/industry/emergency

-jet-fuel-import-averts-jkia-moi-shortage-5578082

 افزایش صادرات گازوئیل آسیا به آفریقا: هند جایگزین کشورهای خاورمیانه شد

داده‌های ردیاب‌های کشتی و منابع تجاری نشان می‌دهد که صادرات گازوئیل آسیا به آفریقا در ماه اوت حداقل به بالاترین حد خود در ۴.۵ سال گذشته رسید، زیرا خریداران آفریقایی پس از کاهش محموله‌ها از خاورمیانه به دنبال منابع جایگزین بودند. فرصت ارسال گازوئیل به آفریقا برای آسیا پس از آن ایجاد شد که جنگ آمریکا علیه ایران صادرات خاورمیانه را مختل کرد، در حالی که یمن عربستان سعودی را در دریای سرخ محاصره کرد و به پالایشگاه جازانِ آرامکوی سعودی حمله کرد و باعث کاهش صادرات عربستان سعودی به آفریقا شدند. داده‌های کپلر، ورتکسا و یک منبع تجاری نشان داد که آسیا، از جمله هند، این ماه ۱.۸ میلیون تا ۲ میلیون تن (۱۳.۴ میلیون تا ۱۴.۹ میلیون بشکه) گازوئیل به آفریقا ارسال خواهد کرد. در همین حال، داده‌های LSEG، کپلر و منابع تجاری نشان داد که صادرات گازوئیل خاورمیانه به آفریقا در ماه اوت به میزان 600 تا 800 هزار تن کاهش یافته است. که به دلیل خطرات مداوم حمل و نقل از طریق تنگه باب المندب و تنگه هرمز بوده و کمترین میزان در تقریباً ۹ سال گذشته است.

طبق داده‌های کپلر، سال گذشته حدود ۵۰ درصد از واردات آفریقا از خاورمیانه و ۴۰ درصد از آن از عربستان سعودی بود. منابع تجاری متعدد گفتند که کاهش فعالیت پالایشگاه‌ها در برخی از سایت‌های تولیدی آرامکوی سعودی مانند جازان، صادرات گازوئیل این کشور را بیشتر محدود کرده است. داده‌های کپلر نشان داد که محموله‌های پالایشگاه جازان به آفریقا در ماه اوت به صفر رسید که نسبت به ۱۶۳۰۰۰ تن در ماه ژوئیه کاهش یافته است.

 https://www.reuters.com/business/energy/asias-diesel-exports-africa-jump-

august-replace-mideast-supply-data-shows-2026-08-31/

 کنیا ۲۲ میلیارد شیلینگ از درآمد ارزی دیاسپورا در آمریکا را به دلیل مالیات ترامپ از دست داد

 میزان پولی که توسط کنیایی‌های مقیم و شاغل در ایالات متحده به کشور ارسال شد، در نیمه نخست سال ۲۰۲۶ نزدیک به ۲۲ میلیارد شیلینگ (170 میلیون دلار امریکا) کاهش یافت؛ زیرا پیامدهای سیاست‌های مالیاتی ترامپ و شوک‌های اقتصادی ناشی از درگیری در خاورمیانه اثر خود را گذاشت. داده‌های بانک مرکزی کنیا (CBK) نشان می‌دهد حواله‌های ارزی از آمریکا ۱۲.۶ درصد کاهش یافته و به ۱.۱۷۸ میلیارد دلار (۱۵۲.۵۰ میلیارد شیلینگ) در شش ماه منتهی به ژوئن ۲۰۲۶ رسیده است، در حالی که در مدت مشابه سال قبل ۱.۳۴۸ میلیارد دلار (۱۷۴.۵۰ میلیارد شیلینگ) بود. این شدیدترین افت از زمان آغاز انتشار داده‌های حواله بر اساس کشور مقصد توسط کنیا محسوب می‌شود. این کاهش ۱۶۹.۵ میلیون دلاری (۲۱.۹۴ میلیارد شیلینگ) از بزرگ‌ترین منبع درآمد دیاسپورای کنیا را از بین برد و جریان ورودی از آمریکا را به پایین‌ترین سطح نیمه نخست از سال ۲۰۲۱ رساند.

افت آمریکا بیش از دو برابر کاهش ۷۶.۴ میلیون دلاری کل حواله‌های دیاسپورا بود و نقش بزرگ آمریکا در این افت را برجسته کرد. این بدان معناست که آمریکا مسئول کل کاهش حواله‌ها بوده است، در حالی که جریان‌های قوی‌تر از کشورهایی مانند امارات، بریتانیا و استرالیا مانع از افت شدیدتر شدند.

این کاهش دو رقمی سهم آمریکا را از کل حواله‌های کنیا به ۴۸.۲۴ درصد رساند، در حالی که یک سال قبل ۵۳.۵۱ درصد بود؛ این نخستین بار در هفت سال گذشته است که سهم آمریکا به زیر ۵۰ درصد می‌رسد. در شش سال گذشته، این سهم بین ۵۰.۷۴ تا ۵۸.۶۳ درصد از درآمد نیمه نخست دیاسپورا بوده و در سال ۲۰۲۲ به اوج ۵۸.۶۳ درصد رسید.

کندی اخیر در پی جنگ تجاری رخ داد که فعالیت اقتصادی در کشورهای خلیج فارس مانند عربستان سعودی را مختل کرد؛ جایی که هزاران کنیایی کار می‌کنند. این افت همچنین همزمان با معرفی مالیات یک درصدی آمریکا بر پول‌های ارسالی به خارج و سیاست‌های سختگیرانه‌تر کار در عربستان سعودی بود که فشار بر دو منبع مهم درآمد دیاسپورای کنیا را افزایش داد. مالیات جدید آمریکا از اول ژانویه اجرایی شد و هزینه انتقال پول برای میلیون‌ها مهاجر، از جمله کنیایی‌های مقیم آمریکا را بالا برد.

پیش از اجرای مالیات، شم اوچوودا، رئیس جهانی اتحاد دیاسپورای کنیا و رئیس اتحاد دیاسپورای آفریقا هشدار داده بود که هزینه‌های بالاتر انتقال ممکن است برخی کنیایی‌ها را به سمت کانال‌های جایگزین سوق دهد. او گفت: «این ممکن است دیاسپورای کنیا در آمریکا را به سمت کانال‌های جایگزین سوق دهد. به یاد داشته باشید فرار مالیاتی غیرقانونی است، اما اجتناب مالیاتی غیرقانونی نیست. بنابراین برخی افراد احتمالاً به سمت رمزارزها حرکت خواهند کرد و جهان نیز به آن سمت می‌رود».

 [5]https://www.businessdailyafrica.com/bd/economy/kenya-loses-sh22bn-in

-us-diaspora-cash-on-trump-tax-5581462

نیاز کسب‌وکارهای لجستیکی کنیا به سرمایه‌گذاری

کنیا در یک لحظه اقتصادی سرنوشت‌ساز قرار دارد. با پیش‌بینی رشد حدود ۵.۵ درصدی اقتصاد در سال ۲۰۲۶، کشور وارد مرحله جدیدی از گسترش تجارت می‌شود که توسط کشاورزی، تولید، زیرساخت و تجارت دیجیتال هدایت خواهد شد. با افزایش حجم تجارت، حرکت کالاها، خدمات و داده‌ها نیز افزایش خواهد یافت و لجستیک در مرکز تحول اقتصادی کنیا قرار خواهد گرفت. با این حال، رشد به‌طور خودکار به معنای رقابت‌پذیری نیست. این رشد به کسب‌وکارهایی پاداش می‌دهد که تغییرات را پیش‌بینی کرده، زودتر سرمایه‌گذاری کنند و خود را جلوتر از تقاضا قرار دهند. برای بخش لجستیک کنیا، از حمل‌ونقل‌کنندگان و شرکت‌های حمل‌ونقل بین‌المللی گرفته تا اپراتورهای انبار و شرکت‌های تحویل در آخرین مرحله، پیام روشن است: اکنون سرمایه‌گذاری کنید یا خطر عقب‌ماندن را بپذیرید.

تجارت مدرن به اکوسیستم‌های لجستیکی یکپارچه نیاز دارد که حمل‌ونقل، انبارداری، مدیریت موجودی، دید دیجیتال و تصمیم‌گیری لحظه‌ای را ترکیب کند. کسب‌وکارهای کنیایی باید به سمت راه‌حل‌های زنجیره تأمین سرتاسری حرکت کنند؛ از طریق انبارداری هوشمند، سیستم‌های موجودی خودکار، فناوری‌های بهینه‌سازی مسیر و تحلیل‌های پیش‌بینی‌کننده. آینده لجستیک بیش از آنکه توسط کامیون‌ها تعریف شود، توسط هوش، یکپارچگی و عملیات مبتنی بر داده تعیین خواهد شد.

تحول دیجیتال یکی از بزرگ‌ترین فرصت‌ها را ارائه می‌دهد. کنیا در فناوری موبایل و مالی دیجیتال پایه‌ای قوی دارد، اما لجستیک هنوز به‌طور کامل از این قابلیت‌ها بهره‌برداری نکرده است. سرمایه‌گذاری در سیستم‌های ردیابی محموله، پلتفرم‌های دیجیتال حمل‌ونقل، پردازش الکترونیکی گمرک و ابزارهای دید زنجیره تأمین می‌تواند ناکارآمدی‌ها را کاهش دهد، شفافیت را بهبود بخشد و اعتماد مشتری را تقویت کند.

با این حال، ابزارهای دیجیتال نمی‌توانند جایگزین زیرساخت‌های فیزیکی شوند. جاده‌ها، شبکه‌های ریلی، بنادر و پایانه‌های کانتینری داخلی همچنان ستون فقرات لجستیک و تجارت هستند. در حالی که کنیا پیشرفت قابل توجهی داشته است، سرمایه‌گذاری هدفمند بیشتری در اتصال آخرین مرحله، کریدورهای تجاری منطقه‌ای و زیرساخت‌های تخصصی لجستیک مورد نیاز است.

پایداری و تاب‌آوری نیز به همان اندازه مهم هستند. کسب‌وکارهایی که در ناوگان‌های کم‌مصرف، حمل‌ونقل برقی، انرژی‌های تجدیدپذیر، تأمین متنوع و زنجیره‌های تأمین چابک سرمایه‌گذاری کنند، رقابت‌پذیری خود را تقویت کرده و ریسک‌های بلندمدت را کاهش خواهند داد.

چشم‌انداز ۲۰۳۰ کنیا تجارت، زیرساخت و صنعتی‌سازی را به‌عنوان ستون‌های تحول اقتصادی معرفی می‌کند. لجستیک در تقاطع هر سه قرار دارد. شرکت‌هایی که امروز در فناوری، زیرساخت، پایداری، مهارت‌ها و تاب‌آوری عملیاتی سرمایه‌گذاری کنند، نه‌تنها از داستان رشد کنیا حمایت خواهند کرد بلکه به شکل‌گیری آن نیز کمک خواهند کرد.

https://www.businessdailyafrica.com/bd/opinion-analysis/columnists/kenya

-s-logistics-sector-must-invest-in-order-to-stay-ahead-5582652

 از دست رفتن مشاغل در مناطق پردازش صادرات (EPZ) کنیا به دلیل عدم قطعیت در مورد آگوا

کنیا در سال مالی گذشته بیش از ۵,۰۰۰ فرصت شغلی جدید در مناطق پردازش صادرات (EPZ) خود را از دست داد، زیرا عدم قطعیت در مورد دسترسی بدون تعرفه به بازار آمریکا باعث تأخیر در توسعه کارخانه‌ها و خروج برخی شرکت‌ها شد. فرصت‌های شغلی جدید به معنای گزینه‌های بالقوه و احتمالات آینده هستند، در حالی که مشاغل واقعی نقش‌های فعال و مشخصی‌اند که افراد در آن استخدام شده و حقوق دریافت می‌کنند. این عقب‌گرد در حالی رخ داد که کنگره آمریکا روز سه‌شنبه لایحه تأمین مالی موقت را تصویب کرد که قانون رشد و فرصت آفریقا (Agoa) را تا پایان سال ۲۰۲۸ تمدید می‌کند.

وزارت سرمایه‌گذاری در گزارش برنامه هزینه‌های میان‌مدت ۲۰۲۷/۲۸ تا ۲۰۲۹/۳۰ نوشت: «این کاهش عمدتاً ناشی از تأخیر در آغاز و توسعه برخی شرکت‌های EPZ، خروج برخی دیگر و عدم قطعیت در مورد تمدید Agoa بود».

مجلس نمایندگان آمریکا با ۳۷۰ رأی موافق در برابر ۴۸ رأی مخالف، لایحه تمدید Agoa تا دسامبر ۲۰۲۸ را تصویب کرد؛ پس از آنکه سنا در ۸ اوت این اقدام را تأیید کرده بود. جیسون اسمیت، رئیس کمیته راه‌ها و وسایل مجلس، گفت توافق Agoa برای منافع اقتصادی و امنیت ملی آمریکا مهم است، به‌ویژه در زمینه تأمین مواد معدنی حیاتی آفریقا و کاهش وابستگی به چین. او در جریان مذاکرات مجلس گفت:«Agoa ثبات اقتصادی و فرصت‌های بیشتری را در سراسر آفریقا ترویج می‌کند، در حالی که منافع راهبردی و امنیت ملی آمریکا را پیش می‌برد.» او افزود روابط تجاری قوی‌تر با آفریقا به آمریکا کمک خواهد کرد تا مواد معدنی حیاتی و زنجیره‌های تأمین مقاوم‌تر را تضمین کند و استدلال کرد که واشنگتن نمی‌تواند اجازه دهد چین منابع معدنی قاره را تحت سلطه خود درآورد.

تمدید Agoa پس از ماه‌ها عدم قطعیت، آرامش بیشتری به همراه دارد، اما ممکن است به معنای بازگشت به ترتیبات تجاری پیشین نباشد، زیرا دولت ترامپ خواستار تغییراتی برای سود بیشتر کسب‌وکارهای آمریکایی است. جیسون گریر، نماینده تجاری آمریکا، در آوریل گفت که Agoa مدرن‌شده باید روابط اقتصادی با آفریقا را عمیق‌تر کند، در حالی که به کارگران آمریکایی سود برساند و فرصت‌هایی برای شرکت‌های آمریکایی ایجاد کند. 

این اظهارات نشان‌دهنده تغییر احتمالی از مدل سنتی Agoa است که دسترسی ترجیحی برای صادرات آفریقا فراهم می‌کرد؛ واشنگتن اکنون به دنبال دسترسی متقابل بیشتر برای کالاهای آمریکایی در ازای آن است. این امر می‌تواند مذاکرات دوجانبه جدیدی میان واشنگتن و نایروبی ایجاد کند، حتی در حالی که صادرکنندگان از تمدید دو ساله Agoa استقبال کرده و به دنبال بازسازی اعتماد سرمایه‌گذاران هستند.

آخرین داده‌های اشتغال هزینه عدم قطعیتی را نشان می‌دهد که پس از پایان Agoa در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۵ رخ داد، زمانی که صادرات کنیا به‌طور موقت دسترسی ترجیحی به بازار آمریکا را از دست داد. بین اکتبر ۲۰۲۵ و ژانویه امسال، انجمن تولیدکنندگان کنیا گفت صادرات به آمریکا با تعرفه‌هایی بین ۱۵ تا ۴۲ درصد مواجه شد. این تعرفه‌ها شامل تعرفه متقابل ۱۰ درصدی بود که از اوت ۲۰۲۵ بر صادرات کنیا اعمال شد و فشار بیشتری بر تولیدکنندگان پوشاک وارد کرد؛ صنایعی که کسب‌وکار و برنامه‌های تولیدشان بر اساس دسترسی ترجیحی به بازار آمریکا بنا شده بود. Agoa در فوریه دوباره برقرار شد، اما فقط تا دسامبر ۲۰۲۶، و همین امر کسب‌وکارها را با عدم قطعیت در مورد دسترسی به بازار پس از پایان سال جاری مواجه کرد.

این عدم قطعیت بر تصمیمات بلندمدت در مورد افتتاح کارخانه‌ها، توسعه خطوط تولید، خرید تجهیزات و استخدام کارگران تأثیر گذاشت و به گفته وزارت سرمایه‌گذاری، روند استخدام در EPZها را پس از جهش قوی سال قبل معکوس کرد. در سال مالی منتهی به ژوئن ۲۰۲۵، شرکت‌های EPZ عمدتاً در آتی ریور و تیکا ۱۲,۰۶۹ شغل ایجاد کردند و هدف دولت یعنی ۸,۰۰۰ شغل را با ۴,۰۶۹ فرصت بیشتر پشت سر گذاشتند. دولت سپس هدف خود را برای سال ۲۰۲۵/۲۶ به ۱۲,۰۰۰ شغل افزایش داد، اما استخدام واقعی بیش از ۵,۰۰۰ فرصت کمتر از این هدف بود و نوسان رشد اشتغال در بخش تولید صادراتی کنیا را برجسته کرد.

کنیا از سال ۲۰۰۰ به Agoa متکی بوده است تا پوشاک، چای، قهوه، آجیل ماکادمیا، محصولات تازه و سایر کالاها را تحت شرایط ترجیحی به آمریکا صادر کند. این برنامه به‌ویژه برای تولیدکنندگان پوشاک اهمیت داشته است. تصویب مجلس نمایندگان از طریق لایحه تأمین مالی موقت برای باز نگه داشتن دولت فدرال پس از پایان سال مالی در ۳۰ سپتامبر، اکنون منتظر تأیید ترامپ است.

https://www.businessdailyafrica.com/bd/corporate/industry/manufacturing/epz

-firms-shed-5-337-job-openings-amid-agoa-uncertainty--5582044

واردکنندگان نفت یاد می‌گیرند که با مسیرهای تجاری طولانی‌تر کنار بیایند

مسیرهای تجارت انرژی که مسافت و هزینه‌ها را بهینه می‌کنند، ممکن است دیگر برای دنیای مدرنِ از هم گسیخته و متلاطم، به ویژه برای واردکنندگان عمده، مناسب نباشند. تنش‌های مداوم، واردکنندگان عمده نفت را به سمت توسعه مسیرهای تأمین جایگزین سوق می‌دهد که به طور فزآینده‌ای از مراکز تأمین که قبلاً بر تجارت انرژی جهانی تسلط داشتند، دور می‌شوند. نتیجه نهایی، تغییر از کریدورهای انرژی متمرکز دهه‌های اخیر به شبکه‌ای پراکنده‌تر از خطوط تأمین است که هزینه بیشتری دارند و زمان بیشتری می‌برند، اما به کاهش قرار گرفتن در معرض شوک‌های ژئوپلیتیکی و افزایش امنیت انرژی کمک می‌کنند. ترکیب در حال تحول خرید نفت خام ژاپن، میزان تغییرات در حال وقوع در میان واردکنندگان برتر انرژی را برجسته می‌کند. تا زمانی که جنگ ایالات متحده و رژیم صهیونیستی علیه ایران باعث کاهش شدید ترافیک نفتکش‌ها از طریق تنگه هرمز شد، پنجمین خریدار بزرگ نفت جهان بیش از 90 درصد از نفت خام خود را از تأمین‌کنندگان خاورمیانه تأمین می‌کرد. کشورهایی مانند عربستان سعودی، عراق و ایران از نظر تاریخی منابعی داشتند که در حجم‌های زیاد و قابل اعتماد در دسترس بودند و از طریق یک مسیر دریایی نسبتاً مستقیم 21 روزه به پالایشگاه‌های اصلی ساحلی ژاپن تحویل داده می‌شدند. طبق گزارش کپلر، از زمان اختلال در صادرات خلیج فارس در اواخر فوریه به دلیل درگیری‌ها، جریان خروجی نفت خام از خاورمیانه به شدت کاهش یافته است، به طوری که کل حجم صادرات از مارس تا ژوئیه ۴۰ درصد کمتر از مدت مشابه سال گذشته بوده است.

 https://www.reuters.com/commentary/reuters-open-interest/why-

oil-importers-are-learning-live-with-longer-trade-routes-2026-09-03/

معنای انحلال کوسکو برای ساکوها و طلبکاران

اتحادیه تعاونی‌های پس‌انداز و اعتبار کنیا (کوسکو) در سال ۱۹۷۳ به عنوان یک نهاد حمایتی برای ساکوها (تعاونی‌ها) تشکیل شد و به یک موسسه چند میلیارد شیلینگی با ارائه خدمات مالی و سایر خدمات گسترش یافت. رسوایی کلاهبرداری ۱۳.۳ میلیارد شیلینگی، آن را به ورشکستگی کشاند و اعضا را مجبور کرد تا تلاش‌ها برای نجات را رها کرده و هفته گذشته به انحلال رأی دهند. این تصمیم پس از آن اتخاذ شد که حسابرسان به اعضا گفتند که کوسکو بدون تزریق سرمایه جدید نمی‌تواند احیا شود. اعضا هرگونه پیشنهادی برای تزریق پول بیشتر را رد کردند. دیوید اوبونیو، کمیسر توسعه تعاونی، این تصمیم را روز دوشنبه در روزنامه رسمی منتشر کرد.

فرآیند رسمی انحلال یک سازمان با فروش یا فروش دارایی‌های آن، تسویه بدهی‌های آن و توزیع هرگونه ارزش باقی مانده به افراد ذی‌نفع است. برای کوسکو، این فرآیند عملاً پایان سازمان را به شکلی که در حال حاضر وجود دارد، نشان می‌دهد. لغو رسمی ثبت شرکت کوسکو و صدور دستور انحلال به این معنی است که این موسسه دیگر به عنوان یک موسسه فعال فعالیت نخواهد کرد. در عوض، دارایی‌های باقی‌مانده کوسکو توسط مدیران تصفیه حفظ و به فروش خواهد رسید تا حداکثر بازیابی برای طلبکاران و اعضا انجام شود.

۵.۴ میلیارد شیلینگ نشان دهنده ارزش تخمینی دارایی‌هایی است که کوسکو انتظار دارد به دست آورد. این مبلغ به طور قابل توجهی کمتر از تعهدات آن است که حدود ۱۷ میلیارد شیلینگ است، به این معنی که پول کافی برای بازپرداخت کامل همه وجود نخواهد داشت. مدیران تصفیه، ادعاهای معتبر علیه کوسکو را تعیین کرده و نحوه توزیع وجوه موجود را برای تضمین عدالت تعیین خواهند کرد. ادعاها از طریق فرآیند رسمی تصفیه، با در نظر گرفتن اولویت قانونی طبقات مختلف طلبکاران، رسیدگی خواهند شد.

[11] https://www.businessdailyafrica.com/bd/corporate/companies/what

-kuscco-liquidation-means-for-saccos-creditors-5580072