نگاهی به مقوله کشت فراسرزمینی در اندونزی

این گزارش به توضیح قوانین، روندهای کلیدی، چارچوب‌های مقرراتی، آمار صادرات و واردات و میزان سرمایه گذاری در حوزه کشاورزی و مقوله کشت فراسرزمینی می‌پردازد.

در 30 سال گذشته، اولویت‌های اصلی سیاست‌های کشاورزی اندونزی شامل خودکفایی غذایی، تنوع‌بخشی غذایی، ایجاد ارزش افزوده، رقابت‌پذیری و رفاه کشاورزان بوده است. تولیدکنندگان کشاورزی از مجموعه گسترده‌ای از یارانه‌های نهاده‌ها مانند کود، بذر و اعتبارات و سایر موارد بهره‌مند می‌شوند. تعداد و هزینه این برنامه‌ها از اواسط دهه 2000 به سرعت افزایش یافته است. از سال 1998، دولت قیمت حداقل خرید برنج از تولیدکننده را افزایش داده، و همزمان کمک‌های غذایی هدفمند برای فقرا (از طریق برنج یارانه‌ای در قالب برنامه   (Raskin معرفی شد و هزینه‌های برنامه‌های کمک غذایی افزایش یافت.

در دهه گذشته، برنامه Raskin بارها اصلاح شد و در نهایت به Rastra تغییر نام داد. این برنامه‌ها به آژانس لجستیک مواد غذایی BULOG  اجازه می‌داد ماهانه حدود 10 کیلوگرم برنج به هر خانواده فقیر توزیع کند. تا سال 2019، این برنامه با BPNT  جایگزین شد؛ برنامه‌ای بزرگ‌ مقیاس که به‌جای توزیع فیزیکی برنج، کوپن الکترونیکی مواد غذایی ارائه می‌دهد. اندونزی در سال‌های 2023 و 2024 یک برنامه جدید توزیع برنج (به‌صورت کالایی) برای خانوارهای کم‌درآمد آغاز کرد که برخلاف روند قبلی، دوباره از پرداخت نقدی به سمت کمک‌های کالایی بازگشت.

تعرفه‌ها به‌طور قابل توجهی کاهش یافت؛ میانگین تعرفه در بخش کشاورزی (به‌جز نوشیدنی‌های الکلی) از 20٪ در سال 1990 به 5٪ در سال 2010 رسید. انحصارهای وارداتی، الزامات صدور مجوز و محدودیت‌های صادراتی بر محصولات کشاورزی در سال‌های 97-1998 حذف شد. با این حال، محدودیت‌های مقداری واردات دوباره ، به‌ویژه برای برنج، شکر و گوشت گاو اعمال شد. الزامات وارداتی مرتبط با استانداردهای بهداشتی و قرنطینه‌ای و همچنین الزامات دینی/فرهنگی مانند گواهی حلال، جدی و بعضاً سخت‌گیرانه هستند. مالیات‌های صادراتی در سال 1994 بر روغن نخل خام (CPO) و مشتقات آن و در سال 2010 بر کاکائو وضع شد. این محدودیت‌ها و محدودیت‌های دیگر بر صادرات CPO طی سال‌ها با تغییراتی همچنان ادامه دارد.

متن کامل این گزارش در فایل پیوست ارائه گریده است .